Bijna elke dag heb ik een liedje in mijn hoofd, het liedje 'Under Pressure' van David Bowie en Freddie Mercury. Niet het hele liedje, maar dit specifieke gedeelte:

"Can't we give ourselves one more chance?
Why can't we give love that one more chance?
Why can't we give love, give love, give love, give love, give love, give love, give love, give love, give love?

'Cause love's such an old-fashioned word
And love dares you to care for the people on the edge of the night
And love dares you to change our way of caring about ourselves
This is our last dance
This is our last dance
This is ourselves"

Ik wil het specifiek over dit gedeelte hebben, omdat het op dit moment zo belangrijk is dat we onszelf nog een kans geven, want dit is onze laatste dans. Onze laatste dans in angst, onze laatste dans in de illusie dat we geen liefde zijn. We zijn in staat om geweldige dingen te doen met liefde. Als we onszelf leven, zorgen we goed voor onszelf en als we dat doen, kunnen we goed voor anderen zorgen en hen liefde tonen. Liefde kan alleen maar groeien en niet verdeeld worden. Waar liefde is, kan geen angst, woede, jaloezie, enzovoort zijn. Zoals ik al eerder heb geschreven en zal blijven schrijven, betekent dat niet dat je alles moet accepteren. Als iemand of iets je pijn doet, verbreek dan de banden met die persoon of verlaat de situatie. Sta jezelf toe te genezen en stuur dan liefde naar de persoon of situatie en vergeef. Niet voor de ander, maar voor jezelf. Als je kunt vergeven, zul je niet opnieuw in dezelfde situatie terechtkomen. Je zult echt verder kunnen gaan. Vergeef de ander én jezelf.

Zelfliefde is een van de moeilijkste dingen voor een mens om echt te voelen zonder egoïstisch te zijn of bang te zijn een narcist te zijn. (Als je bang bent om een ​​narcist te zijn, ben je dat niet. Narcisten weten niet dat ze een narcist zijn en zijn er niet bang voor, en als ze het wel weten, zijn ze er trots op.) Zelfliefde voel je met je hart, en als er iets gebeurt dat niet goed voelt, voel je dat in je onderbuik... heel duidelijk... Als je dat gevoel in je onderbuik hebt, is het in het beste belang van jou en de ander om nee te zeggen en afstand te nemen met gratie en liefde. Dat is niet egoïstisch, dat is liefde. De engelen, je gidsen, het universum, hoe je het ook wilt noemen, communiceren vaak met je via fysieke signalen. Een liedje steeds opnieuw in je hoofd horen. Een hoge toon in je oren horen, een vreemd gevoel in je buik, dubbele cijfers zien op de klok of in je omgeving. Let alsjeblieft op deze signalen. Het vertelt je dat je spirituele gidsen hier zijn om je te helpen of je te waarschuwen. Hoe meer aandacht je aan die signalen besteedt, hoe meer je zelfliefde kunt beoefenen en hoe meer je in harmonie komt met het universum. Er is een gezegde dat zoiets luidt als "Als je er één doodt, dood je de hele mensheid", en dat geldt net zo goed, zo niet nog sterker, voor liefde. Als je van jezelf houdt, geef je liefde aan de hele mensheid en het universum. Je vindt deze boodschap misschien wat cliché of gênant, maar waarom zou je niet voor het leven kiezen als je de kans hebt? Waarom zou je voor haat kiezen als je voor liefde kunt kiezen? Waarom zou je voor duisternis kiezen als je voor licht kunt kiezen? Het is zo simpel, maar zo ontzettend belangrijk op dit moment! Geef jezelf nog een kans, geef de liefde nog een kans. Geef liefde. Kies voor liefde! Zeg: Ik ben liefde, ik ben die ik ben. 

Liefs